Wonderland Exists- rozdział drugi

W dół i w bok

Miał pecha. I to ogromnego.

Bo jak inaczej można wytłumaczyć to, że obudziło go zimno i plusk? Nijak. Był w wodzie. Pech i tyle.

Szczęście w tym wszystkim wyglądało tak, że ojciec nauczył go pływać w rzekach i morzach. Zwalczył prąd i dopłynął do brzegu. Jakoś.

-Daehyun, obudź się!- zawołał z dołu. Było mu cholernie zimno i dziękował swojemu zdrowemu rozsądkowi za zostawienie swojej kurtki temu prawie nieznajomemu. Inaczej straciłby telefon, słuchawki, dokumenty… Wszystko.

-Co się dzieje? Dlaczego jesteś cały mokry?- wymamrotał blondyn, patrząc na niego nieprzytomnym wzrokiem.

-Miau?- dodał Youngjae, przeciągając się i strosząc lekko sierść.

-Spadłem…- burknął Yongguk, patrząc gdzieś w bok. Nie czuł się zbyt komfortowo z tym, że tak się stało.-Rzucisz mi plecak?

-Oczywiście… Oh, to twoja kurtka – Jung uśmiechnął się lekko, widząc okrywający go materiał.-Dziękuję, hyung. Trzymaj plecak.

Bang szybko wydobył jakieś suche rzeczy. Uznał, że warto być zawsze gotowym na różne rzeczy. Powiesił swoje mokre ubrania na gałęzi.

-Pranie samo się zrobiło- uznał, ubrany już w ciepłe ciuchy. Daehyun roześmiał się, wyciągając ze swojej magicznej walizki kilka wspaniałych rzeczy. Ciastka, chleb, ser, czekoladę…

-Musimy znaleźć jakieś miejsce, gdzie zjemy obiad.

-Albo coś upolujemy- Yongguk uśmiechnął się pod nosem, jedząc kanapkę. Coraz bardziej podobała mu się ta idea „przygody”. Chyba tego mu brakowało w życiu. Czuł się, jakby znów wędrował po górach z bratem. Tylko tym razem znalazł się w takiej sytuacji z dziwnym kolesiem i jego kotem.

Czym jest życie bez takich sytuacji?

-Myślę, że musimy wejść do lasu- stwierdził blondyn, bawiąc się szalikiem. -Będziemy iść cały czas nad rzeką, aż znajdziemy jakąś leśniczówkę czy coś. Powiedz mi, hyung, nie musisz wracać do pracy, rodziny czy coś?

-Nie. Ostatnio zrezygnowałem z pracy. Wiesz, zarobiłem naprawdę ogromną ilość pieniędzy w wielkiej korporacji… Ale tam nie było miejsca na życie. A rodzina…- Yongguk przechylił głowę.-Mieszkam sam.

-Nie masz dziewczyny, żony, nic?

-Jakoś nigdy się nie złożyło- przyznał z rozbawieniem. Nie potrzebował kobiety. Właściwie nie potrzebował nikogo oprócz Yongnama i Natashy. No, technicznie rzecz biorąc, Natasha była kobietą. Nieważne.-A ty, Daehyun-ssi?

-Nie. Zawsze byłem tylko ja. No, i Jae- blondyn uśmiechnął się do kota.

-No to się dobraliśmy. Trzeba opracować plan działania. Czyli idziemy wzdłuż rzeki i czekamy na szczęście?

-To brzmi jak zabawa.

Wędrówka lasem okazała się być trudniejsza, niż myśleli. Brak ścieżek skutkował

błądzeniem po brzegu rzeki. Youngjae szedł grzecznie u boku swojego opiekuna, co niezwykle zadziwiało Banga. W końcu rzadko widuje się kota posłusznego jak pies, prawda?

-Fuj, pająk. Jae, zostaw- Daehyun skrzywił się.-Nie wolno.

-Koty polują na pająki- zauważył Yongguk.

-Nie chcę, żeby ruszał to obrzydlistwo. Ewwww.

-Boisz się pająków?

-Brzydzę się.

Pokiwał głową, starając się zapamiętać tę informację. Westchnął ciężko. Szli już jakieś dwie godziny i nic.

-Zróbmy postój, proszę. Zaraz padnę- zatrzymał się pod drzewem.

-Racja. Stop, kocie, gdzie ty lecisz?- Jung przysiadł na powalonym pniu.

-Miau- brzmiała odpowiedź.

-Nie, żadnych lisów. Chodź tu. Hyung, wody?

Bang pokiwał głową i z wdzięcznością przyjął butelkę. Przymknął oczy, wsłuchując się w śpiew ptaków, szmer liści i chlupanie wody. Do tego wszystkiego dołączył melodyjny głos, śpiewający razem z ptakami tę magiczną melodię. Mężczyzna otworzył oczy i spojrzał z zaskoczeniem na Daehyuna, który siedział na swoim pniu.

-Pięknie- powiedział w końcu, uśmiechając się.

-Dziękuję, hyung. Gotowy do dalszej wędrówki?

-Nigdy nie będę gotowy. Ruszajmy.

Była już czwarta po południu, a oni wciąż byli w lesie. Dosłownie i w przenośni.

-Boli mnie brzuch. Umieram z głodu- narzekał Jung, wlokąc się powoli.

-Patrz, jesteśmy uratowani- mruknął Yongguk, uciszając go. Youngjae najeżył sierść, wpatrując się w ten sam punkt.

Ogromny, czarny królik kicał spokojnie przez las.

-Jedzenie!- zawołał z ulgą blondyn.

-Cicho bądź, bo nam odkica.

Królik spojrzał na nich i Bang mógłby przysiąc, że widział w tym spojrzeniu niesamowitą pogardę. Zacisnął zęby i zaczął powoli iść za tym wrednym stworzeniem. Postawił sobie za cel złapanie go i zrobienie pysznej potrawki. I wszystko było pięknie, dopóki ten głupi futrzak nie skoczył do jakiejś nory.

-Zaczekajmy na niego. Nie ma wyjścia- stwierdził czarnowłosy mężczyzna, przeklinając w duchu swoją powolność.

-Co tam czekać. Musimy wskoczyć za nim. Osaczę go- Daehyun zmarszczył groźnie brwi.

-Miau, miau, miaaaau!- brązowy kot nastroszył sierść.

-Nie, Youngjae. Przestań narzekać. Mój plan jest genialny.

Yongguk zanotował sobie w głowie, żeby nie odbierać temu chłopakowi jedzenia.

-Nie wiem, czy to jest bezpieczne…- zaczął.

-Spoko. To tylko dziura w ziemi. Jak coś, to cię zawołam. Chodź, Jae- blondyn usadził sobie kota na ramionach i skoczył do nory, zanim Bang zdążył zaprotestować.

Minęło pięć minut i uznał, że powinien się upewnić, czy wszystko okay.

-Daehyun-ssi? Daehyun?- zawołał. Cisza. Zmarszczył brwi. Wziął plecak i przepakował kilka najważniejszych rzeczy z walizki znajomego. Powoli zajrzał do ciemnego miejsca.-Jung Daehyun? Youngjae? Dae….- i tyle zdążył powiedzieć, zanim spadł.

Zamknął oczy, gotowy na bolesne spotkanie z podłożem, ale nie nastąpiło. Nic nie nastąpiło. Znalazł się

w próżni, w każdym razie tak mu się na początku wydawało. Dopiero potem uświadomił sobie, że spada. Przypomniało mu się, jak wybrał się w góry z rodzeństwem. Natasha poszła wtedy szukać drewna, a on i Yongnam zostali sami. Szept brata na nowo rozbrzmiał mu w głowie. „Wiesz, znalazłem fajną jaskinię. Chcesz zobaczyć?”.

Szczęście, że Natasha ich znalazła i wyciągnęła spomiędzy skał. Wtedy też spadali dość długo… Właśnie, spadali razem. Nierozłączne bliźnięta. Zawsze jeden miał oparcie w drugim.

Teraz Yongguk spadał sam. Nie było nikogo, kto by mu powiedział, że będzie dobrze, że nie roztrzaskają się o

podłoże. Sam musiał tak myśleć. W końcu był już dorosłym facetem. Zastanawiał się, ile poniżej jest Daehyun. Niepokojące.

-HYUNG!

Otworzył oczy i popatrzył na znajomą, jasnowłosą postać.
-Dae…?- zapytał. Chłopak zaśmiał się z niedowierzaniem i złapał go za rękę. Spadanie ustało.
-No hej.

-Miau- dodał Youngjae, strosząc sierść z niezadowoleniem.

-Dlaczego jest cię tylko pół?- zmarszczył brwi Bang. Jego znajomy uśmiechnął się.

-Bo drugie pół jest tam. Królik tam wskoczył, a ja za nim. Czy to nie zabawne? Chodź, hyung. Złapiemy tego wrednego królika.

Mężczyzna pozwolił się wciągnąć do niewidzialnego tunelu. Otoczyła ich jeszcze ciemniejsza czerń.

-Czy tylko mi się wydaje, że to się przechyliło?- mruknął Jung, łapiąc Yongguka za ramię. Miał rację. W jednej chwili tunel zamienił się w zjeżdżalnię. Podróżnicy zamknęli mocno oczy.

-Zostaniemy krwawą miazgą na czyjejś posadzce?- zapytał młodszy nieco drżącym głosem.

-Nie sądzę… Będzie dobrze. Nie przejmuj się…

-Tak jest, hyung. Byłeś wspaniałym towarzyszem.

-Yah! Nikt nie planuje umierać, prawda, Jae?

-Miau- kot uniósł głowę, machając lekko ogonem. Daehyun chciał coś odpowiedzieć, ale w tej samej chwili pociemniało im przed oczami i stracili przytomność.

--------------------------------------------------------------------

 Wróciłam <jak zawsze XD> byłam u rodziny więc ten ;;

Poprawię się!

xoxo

Ree